Lopen in het groen

Welkom op mijn weblog Lopen in het groen, een weblog over eh.. lopen dus.. in het groen. Hoezo Lopen in het groen? Ik doe aan 2 vormen van lopen. Het gewone, bekende hardlopen. En sinds september 2007 doe ik dat voor het team van Run2Day Arnhem, herkenbaar aan de opvallend groene kleding. De tweede vorm van lopen is het oriënteren; hardlopen en met kaart en kompas je weg zien te vinden. Oriënteren doe ik in een 'groene' omgeving, lekker in het bos. Vandaar... Lopen in het groen.

NK Indoor

Aanvankelijk leek het erop dat ik niet eens mee mocht doen. Voorgaande jaren, toen de NK's nog in Gent waren, waren er ternauwernood 2 series op de 800 meter. En er mogen 24 atleten deelnemen. Kat in 't bakkie dus. Maar er waren veel inschrijvingen, en met mijn tijd stond ik 25e! Gelukkig waren er de nodige afzeggingen; uiteindelijk stonden we met 18 lopers aan de start, ik op papier de langzaamste.

De serieindeling was niet maar mijn zin. Ik startte in serie 2. De 5 lopers die qua tijd direct boven mij stonden, waren netjes verdeeld over de series 1 en 3. De een-na-langzaamste in mijn serie had ingeschreven met 2.18, ik met 2.23...

Dat bleek ook al direct na de start. Yvonne Hak ging er als een speer vandoor, de rest erachteraan. Ik wilde wel graag de aansluiting houden, maar ik wist dat ik dat tempo niet vol zou houden. Min of meer noodgedwongen liep ik mijn eigen tempo, en na de eerste bocht (na 50 meter dus..) lag ik al flink achter op de rest. Ik gokte erop dat een paar meiden voor mij nog wel in zouden storten.

De eerste ronde ging in 32". Veel te snel. Ik schrok er wel van, ik was bang dat ik na die eerste ronde in zou zakken. Dat gebeurde gelukkig niet, en aan het eind van de tweede ronde merkte ik dat ik inliep op de twee lopers voor mij. Al in de bocht had ik ze bij gehaald, en op het rechte stuk kon ik met een versnelling langs ze heen. Dat voelde goed. Daardoor had ik ook een snelle derde ronde, normaal gesproken mijn zwakste deel van de wedstrijd. Ik kwam door in 1.43; op dat moment realiseerde ik me dat een tijd onder de 2.20 mogelijk zou zijn, als ik de laatste ronde goed door kon komen. Nu is "goed" een relatief begrip... Ik had het idee dat ik nog redelijk goed door kon lopen, het voelde minder verkrampt aan dan een week geleden. Ik finiste als vierde in een serie van 6, en ik was tevreden over de opbouw van mijn race.

Daarna bleven we nog lang staan dralen bovenaan de trap, in afwachting van de uitslagen op het grote scherm. Helaas kwamen die niet. Internet blijkt dan toch sneller dan live ;-). Tijdens het uitlopen zag ik dat de uitslagen werden opgehangen. En tot mijn grote vreugde zag ik de tijd van 2.19.26 achter mijn naam staan! Wonderlijk dat ik zo'n tijd kan lopen terwijl ik laatste 2 maanden vrijwel alleen maar langzame kilometers heb gemaakt. Wellicht was de indoorwedstrijd van afgelopen week een goede prikkel, en had ik ook baat bij de snelle serie waar ik in liep. Hoe dan ook, ik ben er gelukkig mee. Met een meer gerichte training moet er toch nog wel wat van deze tijd af kunnen...

Met dank aan Jannemien en Rob voor de foto's.

Hoe verder...

Het heeft een tijd stil gelegen. In september had ik het idee dat de prestaties alleen maar minder werden, vooral op de langere afstanden (3+ km). Ik had er niet zo'n zin meer in. Het lopen heeft op een lager pitje gestaan en om na iedere weer tegenvallende wedstrijd een verhaaltje te tikken, daar had ik niet zo'n zin.

In het winterseizoen heb ik me vooral gericht op de crossen en de indoorwedstrijden. In december liep ik, lekker dichtbij, de Papendalcross. Ik zou meedeon aan de BVC Competitie, maar de één na de andere wedstrijd werd afgelast vanwege de staat van het parcours. Indoorwedstrijden gaan gelukkig altijd door. Op 3 januari hebben Evert en ik samen in Dortmund gelopen; de baan lag er goed bij, alleen de weg ernaartoe iets minder...

Het prettige van crossen is dat de tijd niet uit maakt. Door de zwaarte van het parcours zegtr een tijd weinig. Dat is dus niet dipbevorderend. Indoorwedstrijden zijn weer een heel nieuwe tak van lopen; de laatste zal ergens in 1991 of 1992 geweest zijn.

Al met al heb ik nu eigenlijk geen idee of ik mijn dip ontstegen ben. Ik heb zoveel "andere" wedstrijden dan normaal gedaan, dat het moeilijk te vergelijken is. Mijn weblog wil ik wel weer iets beter gaan bijhouden, maar dan vooral gericht op de baanwedstrijden. Weblogs van wegwedstrijdlopende lopers zijn er immers al voldoende ;-)

Komend seizoen wil ik me gaan richten op de baanwedstrijden: de 800 en 1500 meter. Dat betekent: competitiewedstrijden, instuifwedstrijden, het NK voor oudjes en als het goed genoeg gaat, ook het NK voor jonkies. Afgelopen jaar kwam ik, zonder specifieke voorbereiding, tot een tijd van 2.20.63 op de 800 meter en 4.50.65. Ik krijg nu van Dick een gericht schema. Ik ben benieuwd wat dat op gaat leveren...

Op de baan

Ik begin het steeds leuker te vinden, die baanwedstrijden. Tussendoor een wegwedstrijdje in Siebengewald gelopen. Hmm, niet om over naar huis te schrijven. Snel weer terug naar de baan.

Vrijdag 28 augustus was de baaninstuif in Apeldoorn. In Utrecht had ik voor het eerst weer 's op spikes gelopen (de 800), en ik was wel benieuwd wat voor verschil het zou maken als ik de 1500 op spikes zou lopen. Even voor negenen stond ik klaar met mijn spikes, en toen barstte er toch een bui los... Onweer, bliksem, hagel... en de rest van de wedstrijd werd afgelast.

Een week later, de Trackmeeting in Utrecht. Even na zevenen vloog de regen horizontaal over de baan. De wedstrijd was nog niet begonnen of hij werd alweer stil gelegd. Dit was een heftige, maar gelukkig ook korte bui. Het werd weer droog, maar het bleef flink waaien en inmiddels was de temperatuur gedaald tot een graad of 12. Brr...

De 800 meter ging gelukkig wel door. Alhoewel... of ik daar nu blij mee moest zijn. Het regende licht toen ik moest starten, en het waaide nog steeds behoorlijk. Ik zat in serie 6 van 7. Ik startte vlot en kwam als eerste de bocht uit. Ja zeg, ik had met een snellere tijd ingeschreven, zodat ik achter de rest aan kon hobbelen :-(

Ik nam de kop, en één meisje (Marije) volgde mij. De eerste 200 meter ging in 32. Veel te snel! Iets gas terug genomen. De 400 meter ging in 67-68, geloof ik. Op het rechte stuk liep ik nog steeds op kop, tegen de wind in. Op 550 meter begon ik al met verzuren. Aiaiai. In de bocht kon Marije dan ook makkelijk over mij heen. Het werd harken naar de finish. De eindtijd was 2.23.39. Niet slecht, maar het kan beter. Bijvoorbeeld bij droog en warm weer, met weinig wind, een snelle serie en een iets rustiger start ;-)

18 september de volgende kans in Wageningen!

Kort...

Op 18 september is de Wageningen Track Meeting, editie 3. Deze wedstrijd is opgenomen in het beruchte Chat'n'Run-klassement, de 800 meter staat dan op het programma. De laatste 800 meter die ik serieus liep, was ergens in het vorige millennium; mijn PR (2'28") dateert uit 1991 (!). Ik had dus geen idee wat ik nu op een 800 kan.

Er zijn in deze periode maar weinig wedstrijden, en bovendien had ik hetw ekend toch niks te doen. En daarom besloot ik om naar Utrecht af te reizen voor de Run2Day Trackmeeting en daar een 800 meter te 'proberen'. Doel: onder de 2'30" en ik had de hoop dat ik mijn stokoude PR zou kunnen verbeteren. Evert schatte mij in op 2'25". Al rekenend schrok ik nogal van het tempo dat ik dan zou moeten lopen (18" per 100 meter!), en terstond kreeg ik nachtmerries ;-)

De voorspellingen van hagel, onweer, etc. sloegen gelukkig vooral op andere delen van het land. Het was lekker loopweer, niet te warm, en tegen de tijd dat ik moest lopen ook weinig wind. Ik had ingeschreven met 2'30" en daarmee belandde ik in de laatste serie (serie 8). Het nadeel van de laatste serie is dat daar iedereen in zit die > 2'30" heeft opgegeven en dat de verschillen nogal groot zijn. Ik startte in dezelfde baan als Peter Pesch, alias Don_K. Eerlijk gezegd heb ik hem vanaf de start niet meer gezien...

De blik was gericht op de man in baan 3 (wij startten in baan 2), Anton. Die ging vlot van start, en ging na de bocht als eerste naar binnen. Ik kon op het rechte stuk mooi naar hem toelopen. Achter hem hangend had ik het idee dat ik wel iets sneller kon. Ik wilde hem inhalen, maar daarop ging hij wat sneller. Ik bleef daarop half achter hem hangen, niet echt snugger, aangezien ik daardoor wat meer meters liep.

De eerste ronde liepen we in 69". Een mooi begin, maar ik vroeg me wel af hoe lang ik dat nog vol zou houden.... Op het rechte stuk versnelde ik om Anton in te halen. Ik moest het tempo hoog houden om hem voor te blijven, en toen zat ik al op het laatste rechte stuk. Een soort van eindsprint (dwz niet te veel snelheid verliezen...). En de finish in 2'20"63...

Wauw.. dat had ik echt niet verwacht. Zo snel, en ook nog een redelijk vlakke race (69"-71"). Voor het eerst in lange tijd ook weer 's op spikes gelopen. Op de korte afstanden vind ik dat toch wel prettig lopen.

Achteraf was het voor mij beter geweest als ik in de serie 7 had gelopen. De snelsten in die serie liepen ook rond de 2'20", en daar had ik meer concurrentie gehad. Ik was wel blij dat Anton in mijn serie liep; we hebben elkaar aardig opgejaagd, zonder hem was het eerder in de richting van de 2'25" gegaan... Deze wedstrijd was ook alleen maar om te proberen, ik weet nu in ieder geval wat er mogelijk is. Misschien dat ik op 4 september nog een keer in Utrecht ga lopen. Dan onder de 2'20"?

Omzwervingen

Het Veluwe Zwerfpad is een wandelpad van zo’n 350 km dat kriskras over de Veluwe loopt. Leuk om te wandelen, maar natuurlijk ook prima om stukken van te gebruiken voor de hardlooptraining.

Ik had mijn oog laten vallen op het rondje Vaassen-Vierhouten-Elspeet-Hoog Soeren-Vaassen. Een rondje van ca. 40 km, goed voor 2 dagen hardlopen. Het idee was aardig. Ik zou beginnen in Vaassen, op dag 1 naar Elspeet lopen, daar overnachten en op dag 2 weer terug naar Vaassen lopen. Het weekend van 1 en 2 augustus had ik niks te doen en het werd bovendien goed weer. Met één ding had ik echter geen rekening gehouden…. Nu weet ik wel dat Elspeet niet het meest progressieve gedeelte van de Bible Belt is, maar ik was toch lichtelijk verbaasd over de strikte handhaving van de zondagsrust. De eerste B&B die ik op het oog had, had met uitroeptekens op de website staan: niet op zondag! Op de camping blijft de hele zondag de slagboom dicht, aankomst en vertrek op zondag is niet mogelijk! Ik heb maar niet verder gezocht….

Over op plan B. Ik verlegde de route: start en finish in Hoog Soeren met een overnachting in Vierhouten. Ik vond een hotelletje: de Vossenberg. Aan de route gelegen en ook nog ’s bijna halverwege. En ze hadden nog een kamer voor me ook J

Dag 1: Hoog Soeren-Vierhouten (route)

Ik parkeerde de auto ergens op een parkeerplaatsje in het bos, in de hoop dat ‘ie er de volgende dag nog zou staan. Toen ik wegliep, kwam ik een ex-collega tegen die ook het Veluwe Zwerfpad deed, maar dan wandelend. Ik liep een paar kilometer in, en begon toen met een wisselduurloop: 3x 5’ – 3x 7’ – 3x 9’ – 3x 7’ – 3x 5’ op de tempo’s RDL (ca. 5’20”/km), NDL (ca. 4’50”/km) en VDL (ca. 4’20”/km). Hoe ik het toch iedere keer voor elkaar krijg, weet ik niet, maar de snelste tempo’s moet ik altijd op de meest ongelukkige ondergrond lopen (heuvelop, mul zand, slingerende modderpaadjes, dat soort toestanden). De hoge tempo’s waren daardoor wat lastig vol te houden, maar voor de rest liep het lekker; mooie omgeving. Het was af en toe zoeken; zeker in de buurt van Vierhouten, waar de boswachter allemaal nieuwe paaltjes heeft neergezet, en de oude (inclusief markering) heeft weggehaald.

De route bleek weer ’s langer dan ik had gedacht. Volgens het boekje zou het ongeveer 22 km zijn, maar ik kwam op ruim 25 km uit. Het laatste vlotte tempo liep ik nadat ik er al 22 km op had zitten, dus er zat niet veel pit meer in. Na nog 2 km uitgelopen te hebben, kwam ik bij het hotel. Hèhè… Op m’n kamer heb ik eerst een kwartier ondersteboven gelegen; geleerd van broer van Rooijen, schijnt goed te zijn voor het herstel. En toch ’s in het boekje gekeken waarom ik nou op de verkeerde afstand uit kwam… Kaartje 2 bestaat uit een hoofdroute (die wat over de kaart slingert) en een herfstvariant (rechtstreeks van a naar b). Kaartje 2 is goed voor 3,4 km, en ik was er vanuit gegaan dat dat voor de hoofdroute geldt. Tot ik bij de herfstvariant de aanwijzing zag: “weg 3,5 km volgen”. Juist. Probleem opgelost, ik moe.

Daarna lekker gedoucht en gegeten. ’s Avonds maakte ik een avondwandelingetje en daarna lekker vroeg naar bed.

Dag 2: Vierhouten-Hoog Soeren (route)

Dag 2 was qua afstand minder dan dag 1 (18, 5 km, ten minste, dat hoopte ik). Qua weer ook. Toen ik opstond was het nog droog, maar toen ik vertrok regende het. Na de lange route van dag 1 en het copieuze ontbijt was het lastig om op gang te komen. Het eerste stuk ging over de Elspeetsche Heide. Erg mooi, maar eigenlijk ben ik een paar weken te vroeg. Hier en daar bloeit de heide al wel een beetje, maar nog niet zo mooi als eind augustus. Hoewel… er schijnt een kevertje rond te waren dat de paarse kleur van de heide opeet; dit jaar minder paars dan anders L.

Ik kwam in Elspeet net op het moment dat de kerk aan ging. Ik zag ook dat er een nieuwe kerk gebouwd wordt; zo groot dat heel Elspeet er volgens wel 3x in past…

De regen nam weer toe en op dat moment mocht ik gelukkig het bos weer in. Na een paar kilometer kwam ik op de Hoge Duvel uit. Deze moest ik helemaal volgen tot aan het eindpunt. Een mooi grintpad dwars door het bos. Dat loopt lekker als je al wat vermoeid bent, maar eigenlijk loopt het best saai. Als ik de route had verzonnen, was ’ie anders geweest.

Na 5 km over de Hoge Duvel kwam ik bij het punt uit waar ik de dag daarvoor ook was geweest. Vanaf daar was het nog een kleine 2 kilometer naar het eind. Ik was blij dat ik er was. Deze route klopte wel: het was inderdaad 18,5 km. Ik had lekker rustig gelopen (veel meer zat er ook niet in); een gemiddelde van 5’42”/km.

Conclusie: leuk weekend, wel iets om vaker te doen. Dan moet ik wel iets beter de kilometers in de gaten houden. Dag 1 was te lang en te intensief, daardoor was dag 2 ook best pittig, ondanks het rustige tempo. En de rest van de dag doe ik niks meer J

WTM 1

Na afgelopen zondag zag ik het helemaal zitten. Op de 1500 meter liep ik (met redelijk gemak) rondjes 80. Dan stellen rondjes 86 toch niks voor? Ik had goede hoop dat ik op de 5000 meter in Wageningen een tijd in de buurt van mijn pr (18'06") of zelfs onder de 18' zou kunnen lopen.

Maar de omstandigheden zaten niet mee. Het 1500-meter-kuchje dat ik na afloop van de wedstrijd had, ging over in een viraal kuchje. Niks ernstigs, maar na 5 dagen zat het er nog. Daarbij ging de temperatuur (omgevings-) in de loop van de week steeds verder omhoog. Waren we aanvankelijk nog blij dat de wind afnam.... Vrijdagavond was een warme, klamme avond, met in de verte al wat gerommel en geen zuchtje wind.

De wedstrijd werd er dus geen om over naar huis te schrijven. De eerste kilometer ging in 3'40" en daarna liep het alleen maar op. Ik kon gelukkig nog een heel eind samen lopen met Dries. Iedere kilometer wisselden we de kop af. Maar met nog zo'n 3,5 ronde te gaan had hij wat meer puf en motivatie. Die was bij volledig weg. Ik finishte in een teleurstellende tijd met een hoofd dat op ontploffen stond van de warmte... Nee, het was echt sprintersweer ;-)

Vooruitkijken dan maar! Over 3 weken is WTM 2. Dan wil ik weer een 1500 meter lopen. Bij voorkeur ben ik dan virusvrij, is het een graadje of 18 met weinig wind. De startlijst van WTM 1 liet een grote groep zien die tussen de 4'50"-5'00" kan/wil lopen. Als dat bij de volgende WTM ook het geval is, en de serie-indeling is gunstig... kan het een mooie wedstrijd worden. Met een leukere tegenstand dan een competitie-serie met 5 deelnemers...

1500 meter

De laatste keer dat ik een 1500 meter liep, was ergens in de vorige eeuw, bij de clubkampioenschappen van UROS. Toen liep ik 5'16" of zoiets. Nu kwam het zo uit dat ik voor Ciko de 1500 zou lopen. Enigszins aarzelend... maar het leek me toch wel leuk om 's te proberen.

De ambitie was 5'00". Dinsdag op de training liep ik de laatste paar 300'tjes in 60", om 's te voelen hoe het tempo was. Mwah... niet onmogelijk leek me.

Het weer dreigde roet in het eten te gooien. Het was behoorlijk winderig en tegen de tijd dat ik wilde gaan inlopen, begon het te regenen. De warming up deed ik samen met Sanne in de regen, maar na verloop van tijd werd het toch droog. En door de bui was ook de wind weggevallen, waardoor het opeens ideaal loopweer was!

Het was wat chaotisch voor de start. Er zouden 2 series zijn: een"snelle" en een "langzame". Waar de snelle meestal als laatste gelopen wordt, werd die nu als eerste opgenoemd. Bovendien wilde menigeen van de snelle naar de langzame serie. Uiteindelijk bestond de langzame serie, die toch als eerste gelopen werd, uit 11 lopers en de snelle uit 5...

Ik liep in serie 2. Maartje (PEC 1910) en Esmay (AV'34) hadden geegd dat ze rond de 5'10" wilden lopen, maar ze gingen direct fel van start. Toch maar erachter gaan hangen, en dat bleek een goede beslissing. De eerste 300 meter ging in 58". Ik liep achter Maartje, maar vond dat het nu toch wat te langzaam ging, en ik kon er voorbij. Vervolgens kon ik doorstomen naar Esmay. 700 meter in 2'20". In de bocht bleef ik achter Esmay, en op het rechte stuk liep ik haar voorbij. Dorien liep daar weer voor, maar die was buiten bereik.

1100 meter in 3'40", en alweer de laatste ronde! Dat gaat toch lekker snel bij een 1500. Tot nu toe ging het precies volgens het schema. Met een snelle laatste ronde moest het lukken. En dus zette ik nog even flink aan... Ik finishte in 4'55"08, boven verwachting! Of eronder, dat is maar hoe je het bekijkt ;-)

Nou, dit was echt leuk om te doen. Lekker hard lopen, en tegen de tijd dat je echt moe begint te worden, ben je eralweer bijna. Over 3 weken is er weer een Wageningen Track Meeting, misschien ga ik daar weer een 1500 doen :-))

NK Relay

Ik had met Pa afgesproken in Wageningen, van daar zouden we samen naar Cromvoirt rijden. Bij vertrek uit Wageningen begon het te regenen en tot aan thuiskomst is het niet meer droog geworden :-(

Bij een NK Relay hoort het zonnig te zijn. Een mooi veld waar alle verenigingen kamp opslaan, een beetje rondhangen, bruin worden, teamgenoten aanmoedigen en met iedereen kwebbelen... Van onder een paraplu is het toch een stuk minder leuk.

Ik liep voor mijn team de 4,5 km, en moest starten. Dat is bij een estafette altijd stress. Alle teams starten tegelijk, 20-30 man duiken tegelijk het bos in en meestal ben ik halverwege post 1 de weg al kwijt. Ik had me voor vandaag voorgenomen dat ik het rustig aan zou doen (ivm de 4EM van gisteren) en dat ik me bij de start van niemand iets aan zou trekken. Dat lukte zowaar vrij aardig. Het hielp ook wel dat ik naar post 1 helemaal over het pad kon en al vrij snel niemand meer om me heen had.

Ik had al gezien dat de kaart rijk was aan paden en ook flink groen gearceerd was (= bramen!). Het was duidelijk: ik zou alles over het pad doen, en niks dwars door steken. Ik werd daarbij geholpen door de baanlegger, die alle posten vrij dicht bij het pad had gezet. Ik liep dan wel rustig, maar wel aan één stuk door. 2 foutjes: 1x te ver doorgelopen en 1x op het verkeerde pad beland. Verder ging het eigenlijk foutloos en drijfnat en tevreden kon ik de kaart doorgeven aan Frans.

Frans was wat minder tevreden en slotloper Mart deed het prima. Ik heb geen idee hoeveelste we geworden zijn. Het eerste team van Argus behaalde de derde plaats. En aangezien Argus als enige vereniging 4 geklasseerde teams had, gingen we ook met de Silvacup naar huis ;-).

En toen werd het pas droog...

4 EM

In het wedstrijdoverzicht van het Chat'n'Run-klassement had ik de 4 Engelse Mijlen van Zwolle zien staan. Ik had het weekend nog niks te doen, het leek me een leuke loop, en het leverde weer een paar punten op ;-). Bovendien heb ik nog nooit een 4 EM gelopen, dus een PR zou ik sowieso lopen.

Ik wilde wel graag goed lopen, en wilde daarom eerst het resultaat van de Cuneraloop afwachten. Dat resultaat viel alleszins mee, en op de valreep heb ik me nog ingeschreven. Er waren 1998 inschrijvingen, ik was nummer 1997.

Geen vriendjes die naar Zwolle gingen, dus ik ging alleen. Wel kon ik de reis daarnaartoe combineren met eerste-hulp-bij-autopech (Evert's auto stond ter reparatie in Epe) en eerste-hulp-bij-garminnood (Pa die er nog niet helemaal uit is hoe de forerunner werkt). Even na zessen was ik in een warm en druk Zwolle. Aangezien er weel véél lopers waren, toch maar op tijd naar het startvak gegaan. De omroeper riep om dat de nummer 1-600 in het eerste vak mochten, de nummers 600-1300 in het tweede vak en de nummers boven de 1300 achteraan. Ik had 1997.... Ja, doei :-(. Toch maar brutaal vooraan gaan staan. In het startvak werden we toegezongen door Harm Wolters. Vanaf de achtste startrij werd er meegedeind ;-)

Bij de start spurtte de concurrentie, Sanne Woertink, er direct vandoor. Ik heb geprobeerd haar in het zicht te houden, maar ze nam snel een flinke voorsprong. Ik belandde in een groepje dat in de eerste kilometers langzaam uit elkaar viel. De eerste doorkomst op de Vismarkt, erg sfeervol. Er stond een scherm waarop je jezelf kon zien lopen (leuk?). Er stonden helaas geen kilometerbordjes, dus ik wist niet hoe snel ik liep. Naar mijn idee best vlot. Ik merkte ook dat het wat zwaarder werd...

En ineens kwam Sanne weer in beeld. Blijkbaar te snel gestart, want ik kwam wel rap dichterbij. Bij de 2 EM (hé, toch een bordje) ghaalde ik haar in. Dat stimuleerde wel tot een vlot tempo, want ik wilde snel een gaatje slaan. En daarna zakte het weer in. Er leek maar geen eind aan die laatste 2 mijlen te komen. Af en toe keek ik nog even achterom, maar ik had voldoende voorsprong. Eenmaal op de Vismarkt haalde ik de achterhoede in; zij hadden 2,5 km gehad, ik bijna 6,5... Dat waren de scholieren van IRun2BFit, van Gerard Nijboer. Die waren meer aan het keuvelen dan aan het hardlopen.

Ik finishte in 25'09", toch wel flink langzamer dan ik gedacht & gehoopt had. De vorm is toch nog niet zo aan het verbeteren als ik gehoopt had :-(. Volgende week een 1500 op de baan. 's Kijken wat ik daarop kan.

Stuwwalloop

Op 31 mei 2008 werd de eerste Stuwwalloop gelopen. Ik kon niet meedoen, en wat hen ik me thuis zitten verbijten.... Het leek me een prachtig parcours en ik was er graag bij geweest.

Op 30 mei 2009 werd de tweede Stuwwalloop gelopen. En nu kon ik wel meedoen! Na de Vestingloop van vorige week (10 km) vond ik 5 km ver zat. De Stuwwalloop wordt gelopen, de naam zegt het al, op de stuwwal tussen de Veluwe en de Rijn. Het parcours is daardoor behoorlijk heuvelachtig; starten finish liggen op een hoogte van ca. 50 meter, het laagste punt, de Benedendorpseweg, op een hoogte van ongeveer van 15 meter.

Het was een mooie dag, en ik was blij dat het grootste gedeelte van de route door het bos ging. Zon had ik bij de Vestingloop al genoeg gehad... De eerste kilometers waren lekker snel. Niet verbazingwekkend, want die waren heuvelaf. Bij de 2 km kwam ik door in 7'28". Mooi uitgangspunt voor een tijd onder de 20 minuten, maar het ergst moest toen nog komen. Eerst een klimmetje van een paar honderd meter, dan weer een stukje omlaag. En vervolgens weer een klim helemaal omhoog. Verrassend was het bospad in kilometer 4. Tijdens het inlopen had ik daar met Evert gelopen; "nee, hier lopen we straks echt niet...". Wel dus. Daarna nog een hobbelig grasveld over en ik was weer op de betonbaan van de onderonsjes. Een eindsprintje op de baan en ik finishte net onder de 20: 19'52". Geen wereldtijd, maar ik was wel tevreden.

Gezien het mooie weer was het lekker om na de wedstrijd te blijven hangen. Gezellig ook ;-). Op het moment dat de rest van de groep de kroeg indorok, ging ik naar huis. Leuke avond gehad.